Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Την ευθύνη για τη δολοφονία του υπαρχιφύλακα Νεκτάριου Σάββα αναλαμβάνει με τη δεκασέλιδη (σε φύλλα μεγέθους Α4)
προκήρυξή της στα «ΝΕΑ» η Σέχτα Επαναστατών, εξαπολύοντας παράλληλα νέο μπαράζ απειλών.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ή3
“Ύστερα οι ματατζήδες κατά χιλιάδες επιτέθηκαν...

...Φωνάξαμε «ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ» Αλλά ήμασταν ακόμα λίγοι, Χάσαμε τη μάχη Αλλά ο πόλεμος θα κρατήσει ακόμα για πολύ.

Ύστερα μας αλυσοδέσανε Και μας έστειλαν πολύ μακριά.

Ένας ματατζής, πουτάνας γιός, είπε:

Μην φοβάσαι βρωμοκλέφτη Αλλά ο σύντροφος με υψωμένη την γροθιά φώναξε:

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΟΙΟΝ;

Εδώ ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει Με πολλούς τραυματίες Δεν μας απομένει τίποτα άλλο απ΄ το να παλέψουμε Φωνάξαμε ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ.

Σέρζιο Ρομέο, 1973 (Ν.Α.Ρ.-Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες)

Η ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ αποτελεί την ευρύτερη συνιστώσα που συναντιούνται όλες οι αντάρτικες αποκλίνουσες τάσεις που δεν συμμορφώνονται με τη τεχνική της πολιτικής αντιπαράθεσης, ούτε με τα κλασσικά ορθόδοξα επαναστατικά δόγματα. Διεκδικούμε το σημείο σύνδεσης, αλλά και την εξελικτική συνέχεια, προηγούμενων ιστορικών εμπειριών που δεν εντάχθηκαν ποτέ σε επίσημες γραμμές καμιάς εποχής, αλλά και δεν ακολούθησαν καμία πεφωτισμένη αντάρτικη ιντελιγκέντσια. Εμπειρίες και παραδείγματα που γι΄ αυτό το λόγο υπέστησαν την απαξίωση και απόκρυψη των θέσεων τους, κυρίως απ΄ την μεγαλύτερη μερίδα του Τύπου, μπροστά στο δέος του «ένοπλου κόμματος».

Ιχνηλατώντας τα χνάρια αυτής της πολιτικής εμπειρίας και της παρακαταθήκης αντάρτικων σχηματισμών, όπως η Ε.Ο. Οκτώβρης 80΄, η Αντικρατική Πάλη, η Επαναστατική Αλληλεγγύη, η 1η Μάη και ορισμένοι κύκλοι του Ε.Λ.Α. δεν αναζητούμε την ιστορική τους δικαίωση, αλλά τη συνέχεια και το ξεπέρασμα τους. Την ένοπλη επαναστατική κριτική και το αντιεραρχικό αντάρτικο πόλης.

Απ΄ την πρώτη στιγμή δραστηριοποίησης μας ως ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ δηλώσαμε την πολιτική και επιχειρησιακή ανεξαρτησία και αυτονομία απ΄ οποιαδήποτε «κεντρική καθοδήγηση» ή «κατευθυντήριο γραμμή». Άρα ότι γράφουμε στα κείμενα μας εκφράζει αποκλειστικά εμάς τους ίδιους και γι΄ αυτό τα βέλη οποιαδήποτε κριτικής ας πέσουν πάνω μας.

Μετά από έναν αιώνα περίπου, πρέπει να θέσουμε στην αρχή του προγράμματος και της στρατηγικής μας το διαχρονικό ερώτημα του Λένιν, «τι να κάνουμε;». Όλα ξεκινούν από εδώ. Σε κάθε περίπτωση μονάχα η γνώση της πραγματικότητας μπορεί να μας μάθει πώς να την αλλάξουμε. Γι΄ αυτό είναι εξοργιστική η διατήρηση του ιστορικού αλάθητου των μαρξιστικών πεποιθήσεων που οδηγεί το μεγαλύτερο φάσμα του ριζοσπαστικού πόλου σε υπεραπλουστεύσεις περί του διαχωρισμού της κοινωνίας. Γραφικές και ξεπερασμένες θέσεις επικαλούνται τον γέρο-Μάρξ σε μυωπικές οπτικές και επιμένουν πως «Η κοινωνία είναι χωρισμένη σε δύο μεγάλα εχθρικά στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις που αντιπαρατίθενται άμεσα μεταξύ τους: την αστική τάξη και το προλεταριάτο.»( ΜάρξΈνγκελς, Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.) Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τη συνείδηση ως το βασικότερο όπλο του ένοπλου αγώνα. Για να γίνει αυτό πρέπει να επανακτήσουμε τη κριτική γνώση, να την απαγκιστρώσουμε απ΄ τα δεδομένα του παρελθόντος, να την μετατοπίσουμε απ΄ τις θεωρητικές μανούβρες στη καρδιά του προβλήματος, να γυριστεί το μέσα έξω σαν γάντι και ενίοτε να συγκρουστεί ακόμα και με ότι θεωρούταν μέχρι σήμερα επαναστατικό.

Όταν στο παρελθόν θεωρούνταν(και ως ένα βαθμό ίσχυε) ότι το βάρος των επιχειρησιακών βραχιόνων του αντάρτικου πόλης θα πρέπει ν΄ ανακηρύσσει ως κεντρικό εχθρό την Λ.Μ.Α.Τ.(Λούμπεν ΜεγαλοΑστική Τάξη) σήμερα πρέπει να διαθέτουμε τη διαύγεια να αναθεωρήσουμε. Μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε την ίδια ονομασία αλλάζοντας όμως τη νοηματοδότηση της. Από ΄δω και πέρα όταν μιλάμε για Λ.Μ.Α.Τ. εννοούμε την Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη.

Αυτή η κοινωνική τάξη που βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής ως πλειοψηφικός ρυθμιστής της κεντρικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αποτελεί ένα συρφετό, αδίστακτο σαν αρπακτικό, που έχει ως στόχο την ανέλιξη του στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι αυτό το κατακάθι των σύγχρονων νεοελλήνων, η παθητική σαπίλα των υπαλληλίσκων, των εμπόρων, των οικογενειαρχών νοικοκυραίων, των πρόθυμων δούλων που έχουν ως φιλοδοξία να μοιάσουν στους αφέντες τους. Σήμερα η μοναδική τάξη που διαθέτει ταξική συνείδηση, είναι μόνο η μεγαλοαστική που έχει συνείδηση του εαυτού της και των συμφερόντων της.

Από την άλλη το προλεταριάτο και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα δε διαθέτουν καμία συνείδηση παρά μόνο την ακόρεστη επιθυμία για κοινωνική καταξίωση μέσο αξιωμάτων και εύκολου πλουτισμού πατώντας επί πτωμάτων.

Τελικά είναι πολύ σχετικό αν υπήρξε ποτέ προλεταριάτο, ως συνειδητός φορέας της θέσης του ή βίωνε μια εξαναγκαστική έξω-συνειδητότητα απ΄ τους μαρξιστές καθοδηγητές του, λόγο της παλιότερης ισόβιας αποκλεισμένης θέσης του.

Ακόμα και σήμερα με όλα αυτά τα συσσωρευμένα κοινωνικά προβλήματα ο φραστικός μαξιμαλισμός της αριστεράς με την πολιτική ανυπακοή και τη ρήξη με το σύστημα συναντά τον ρεφορμισμό της πρακτικής της.

Η Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη διαμαρτύρεται, καταγγέλλει, δυσαρεστείται, αγανακτεί, αλλά μοιάζει με σύγχρονο Σίσυφο της ταξικής ανάβασης. Διαρκώς σπρώχνει μπροστά του το βράχο της ιστορικής συνείδησης στην ανηφόρα της φτώχιας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της αποξένωσης, αλλά μόλις φτάνει στην κορυφή της επαναστατικής ανασύνθεσης βλέπει την υπόσχεση του καπιταλιστικού παραδείσου του νέου διαμερίσματος με το εξοχικό, της πιθανής προαγωγής στην δουλειά, του καινούριου αυτοκινήτου, των χλιδάτων αντικειμένων, μα πάνω απ΄ όλα, των εύκολων και ανέξοδων σχέσεων που κλειδώνουν στην φράση «Δεν γαμιέται... Εγώ να περνάω καλά...» και εγκαταλείπει την προσπάθεια αφού βολεύεται με εξαρτημένες ψευδαισθήσεις. Βέβαια ο βράχος εξακολουθεί να υπάρχει και κατρακυλάει ξωπίσω του.

O Λένιν κάποτε μιλούσε για «χρήσιμους ηλιθίους». Ανασκευάζοντας τα λεγόμενα του είμαστε σίγουροι πως οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» του εχθρού, είναι «άχρηστοι σύμμαχοι» για εμάς. Αυτή η τεράστια δεξαμενή του εκλογικού σώματος που στην συντριπτική του πλειοψηφία μυξοκλαίγεται για τα οικονομικά σκάνδαλα και τα «αντιλαϊκά μέτρα», σέρνεται μοιρολατρικά στις κάλπες για να ρίξει εθελοντικά το πιστοποιητικό της υποτέλειας του με μορφή ψήφου. Μάλιστα στις πρόσφατες ευρωεκλογές εκτός από τα κόμματα εξουσίας, τους ηλίθιους του ΚΚΕ, τους ρεφορμιστές του Σύριζα και τους χουντικούς του ΛΑΟΣ, είχαμε και την εμφάνιση των Οικολόγων Πράσινων που ταιριάζουν γάντι με την εποχή μας. Αποτελούν την νέα εκδοχή της πολιτικής κενότητας, άχρωμοι και επιδερμικοί, καιροσκόποι κάθε είδους και συνταξιούχοι μιας αποσυρμένης ανατροπής, όπως ο πρώην ΕΚΚΕτζης Α. Καφετζόπουλος.

Επίσης όσον αφορά το μεγάλο ποσοστό αποχής πρέπει να το αναλογιστούμε ψύχραιμα, χωρίς να προτρέχουμε, ούτε να το εκλαμβάνουμε αποκλειστικά ως έκφραση μιας έμπρακτης δυσαρέσκειας προς το σύστημα. Η ιστορική εμπειρία έχει επιδείξει πως στις σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες (Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία κ.α.) αλλά και στον παγκόσμιο χωροφύλακα των Η.Π.Α. τα ποσοστά αποχής ξεπερνούν και το 60%. Αυτό δε σημαίνει πως είναι αποτέλεσμα και συνέπεια της έμπρακτης κριτικής των επαναστατικών διαδικασιών που συμβαίνουν στο εσωτερικό αυτών των χωρών, αλλά επιστέγασμα της νέας κυριαρχικής διαταγής της αδιαφορίας. Άλλωστε η ενασχόληση με τα «κοινά», ο κοινωνικός προβληματισμός (ακόμα και σε επίπεδο θεωρητικών αερολογιών) και το ενδιαφέρον για την πολιτική δεν συνιστούν σήμερα την ενδεδειγμένη στάση ζωής του σύγχρονου πολίτη.

Σε ένα φρενήρη κόσμο γεμάτο διασκεδάσεις-ξεχάσματα η απολίτικη αδιαφορία συμφέρει το σύστημα. Και ας διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους οι πολιτικοί εκπρόσωποι, βλέποντας να χάνουν την αναγνωρισημότητα και το κύρος τους. Η πραγματικότητα είναι πως τα ίδια τα πολιτικά κόμματα ως κοινωνικοί φορείς είναι ξεπερασμένα. Είναι απλώς οι επιστάτες της πολυκατοικίας, όπως λέει ο Αδόλφος Καρατζαφέρης, ενός κόσμου που τον κυβερνούν οι διαφημίσεις και τα οικονομικά συμφέροντα. Γιαυτό ξεκαθαρίζουμε την θέση μας, άλλο πράμα η Επαναστατική Αντιπολιτική και άλλο η απολίτικη αδιαφορία. Απορρίπτουμε την πρακτική της εκλογικής αποχής που δεν ακολουθείται από αντίστοιχες πράξεις αποχής από κάθε θεσμική έκφραση της κοινωνικής ζωής. Αν η αποχή από τις εκλογές σημαίνει συμμετοχή στις οδηγίες χρήσης του νέου κυριαρχικού συμπλέγματος της ιδιώτευσης και του δόγματος «κοιτάω την πάρτη μου και περνάω καλά...» τότε την απαξιώνουμε και την ταυτίζουμε με τους προσκυνημένους ψηφοφόρους που κουνάνε χαρούμενα τις πλαστικές τους σημαίες.

Απ΄ την άλλη για όλους όσους η αποχή απ΄ τις εκλογικές ψευδαισθήσεις, αποτελεί μέρος της επαναστατικής συνείδησης είναι καιρός να εκδηλώσουν με πράξεις την αποστροφή τους για το σύστημα. Είναι στο χέρι τους και στο χέρι μας να ταράξουμε με όλα τα μέσα αυτή τη θανάσιμη αδράνεια και την δημοκρατική ειρήνη. Στο μέτρο που αναπτύσσονται αυτές οι πρακτικές βίαιης αντιθεσμικής αντιπαράθεσης, αναπτύσσονται οι δυνάμεις μας. Βρισκόμαστε στο ίδιο μέτωπο του πολέμου... Μετά τις ευρωεκλογές, οι κρατούντες έστειλαν ένα μήνυμα, εκατοντάδες πάνοπλοι πραίτορες της αστυνομίας εξαπολύονται στους δρόμους σε μια επιχείρηση επίδειξης δύναμης. Οι μπάτσοι μαζεύουν τους μετανάστες, τους τοξικομανείς, τους άστεγους, τους μικροπαραβατικούς προσπαθώντας με επιχειρήσεις-σκούπα να καθαρίσουν το κέντρο της πόλης. Άνθρωποι και ποντίκια γίνονται ένα. Την ίδια στιγμή το ντόπιο μικροκεφάλαιο, οι καταστηματάρχες, οι βιοτέχνες, οι έμποροι, οι μικροϊδιοκτήτες επιδοκιμάζουν χαιρέκακα την νέα γραμμή πολιτικής κατά της λαθρομετανάστευσης. Καθαρίζουν τα εθνόσημα και τις καραμπίνες, σχηματίζουν επιτροπές κατοίκων και βαδίζουν με βηματισμό χήνας στην αυτοδικία εναντίον των απόκληρων. Όλων αυτών των σύγχρονων μεταναστών δούλων, που ο κάθε μικροαστός έλληνας πατριώτης τους έχει χρησιμοποιήσει για κάποιο μερεμέτι στο εξοχικό του, για να του φροντίζουν τον κήπο, για να του νταντεύουν τα παιδιά του, για να φορτώνονται όλες τις χαμαλοδουλειές, να ικανοποιούν τον «υπέρμετρο» ανδρισμό του μέσω του trafficking γυναικών ώστε να νιώσει ο ντόπιος στον τόπο του αφέντης.

Η έννοια του ντόπιου ως κοινωνική ταυτότητα, δεν έχει να κάνει με την φυλετική καταγωγή, ούτε αντιστοιχεί με την έννοια του γηγενή. Ντόπιος είναι ο καθένας που θεωρεί πως του αντιστοιχεί ένα μερίδιο της εξουσιαστικής βίας ή της νομοταγής συναίνεσης που μπορεί ν ΄ασκήσει είτε ως ηθικός αυτουργός, είτε ως εντολοδόχος για να προασπίσει τις αυτόχθονες αξίες του τόπου που ζει. Να διατηρεί δηλαδή έμπρακτα την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Οι Αλβανοί που κράδαιναν σιδερολοστούς και τσάκισαν τους εργάτες απ΄ το Μπαγκλαντές στην Μανωλάδα για το μάζεμα της φράουλας πριν απ΄ αρκετούς μήνες, δεν είναι καλύτεροι απ΄ τους Έλληνες των ΜΑΤ. Ίσως να είναι και χειρότεροι γιατί δεν είναι αναγνωρίσιμοι όπως οι μπάτσοι. Επίσης τα ναρκωκυκλώματα ορισμένων Ιρακινών που σφάζονται με τους αντίστοιχους Αφγανούς για τον έλεγχο της πρέζας στους δρόμους ή οι νταβάδες και οι μαστροποί απ΄ την Νιγηρία που ελέγχουν την πορνεία των ομοεθνών τους γυναικών στα πεζοδρόμια δεν διαφέρουν καθόλου απ΄ τους αντίστοιχους Έλληνες «συναδέλφους» τους. Πατρίδα είναι εκεί που πιστεύεις πως σου ανήκει κάτι απ΄ αυτό τον κόσμο και οι «πατριώτες» κάθε φυλής και εθνικότητας είναι έτοιμοι να την προασπίσουν. Σ΄ αυτό το αλισβερίσι ιδεολογικής σύγχυσης και κοινωνικοπολιτικής αντίφασης ορίζουμε τους εαυτούς μας φανατικούς απάτριδες. Τώρα λοιπόν οι νοικοκυραίοι ανακάλυψαν πως τους ενοχλούν οι «ξένοι», παρ΄ όλο που συνεχίζουν να τους εκμεταλλεύονται στις μαύρες δουλειές. Εμείς ποτέ δεν μιλήσαμε για λογαριασμό τρίτων, σίγουρα όμως θα κόψουμε την γλώσσα όσων μιλάνε πολύ με φόντο τον πατριωτισμό και την μισαλλοδοξία τους.

Γιατί αυτή η πρωτοπορία της Λ.Μ.Α.Τ., των ελλήνων μικροκεφαλαιούχων, τις στιγμές της επαναστατικής σύγκρουσης θα τεθεί στην υπηρεσία των αφεντικών. Πρώτα θα γίνει η ασπίδα τους και στην συνέχεια σπαθί εναντίον μας, όπως ακριβώς έκαναν και οι μαυραγορίτες πρόγονοι τους. Γι΄ αυτό δεν πρέπει να τους αφήνουμε ούτε μια πιθαμή γης, για να ορθώσουν το θρασύδειλο ανάστημα τους. Η απάντηση θα δοθεί σύντομα προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο εχθρός είναι παντού αλλά κυρίως είναι εδώ. Στα αστικά κέντρα, στα πλοκάμια της μικροοικονομίας των συντηρητικών στρωμάτων, στα κέντρα λήψης αποφάσεων του μεγάλου κεφαλαίου, στους θιασώτες της πολιτικής σκηνής, στα δημοσιογραφικά θεωρεία και τους εργολάβους τους, σε οτιδήποτε διαμορφώνει και συμμετέχει στην θεσμική ζωής της Ελλάδος.

Ζούμε λοιπόν «το τέλος των ιδεολογιών» όπως αναφέρει ο Φουκογιάμα. Βρισκόμαστε στην εποχή των καπιταλιστικών εμπορευμάτων, της κλωνοποιημένης ηθικής, των ψυχοφαρμάκων, της εικόνας, του θορύβου των αυτοκινήτων στις μεγάλες λεωφόρους, των σκανδα λοθηρικών πρωτοσέλιδων, των τηλε-εισαγγελέων, του νεαρού που πυροβόλησε στον ΟΑΕΔ, του Σαββατόβραδου στα μπουζούκια. Ζούμε στο τέλμα της συνείδησης και αυτό εξυπηρετεί τον ένοπλο αγώνα. Δίπλα στην χωματερή των εμπορευμάτων του καπιταλισμού παράγεται κι απελπισία. Μια οργισμένη απελπισία ανθρώπων αποφασισμένων να απορρίψουν τα σκουπίδια της σύγχρονης κοινωνίας. Μιλάμε για την απελπισία που εκφράζει την κατάσταση όλων όσων δεν μας έχει απομείνει καμία ελπίδα να δούμε να αλλάζει η πραγματικότητα που μας επιβάλλουν. Γνωρίζουμε πως η κοινωνία «έχει πιάσει πάτο». Επειδή όμως η απελπισία από μόνη της μπορεί να παράγει αυτοκαταστροφική παραίτηση εδώ χρειάζεται η ιστορική συμμαχία με το αντάρτικο πόλης. Ο πόνος πρέπει να γίνει δύναμη, κι απελπισία οργή. Αυτός είναι ο προνομιακός χώρος για την ένοπλη προπαγάνδα μας. Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς που έχουν αυτοεξοριστεί απ΄ αυτήν την κοινωνία και τα ψεύτικα αγαθά της για να ανασυνθέσουμε το αντάρτικο πόλης που γύρω του θα συσπειρώνονται άνθρωποι που θα έχουν μια κοινή επαναστατική στράτευση, με αντισυμβατική γλώσσα, με αντιθεσμική πολιτιστική κουλτούρα, με αυτοοργανωμένη διαχείριση και αντισυμβατικό κοινωνικό διάγραμμα οριζόντιων σχέσεων.

Η αφετηρία είναι πάντα η προσωπική ενόραση του καθενός ανεξαρτήτως φύλου, τάξης, εθνικότητας και ηλικίας. Είναι το ξεπέρασμα όλων των συμβάσεων επίσημων και ανεπίσημων, της εργασίας, της οικογένειας, της θρησκείας, του κομφορμισμού, του πατριωτισμού, του σεξισμού, των αξιωμάτων με την κατάργηση τους μέσα απ΄ την συμμετοχή στην επαναστατική πάλη. Είμαστε ρεαλιστές και χαιρόμαστε που δεν πρέπει να υπερασπίσουμε το όραμα και την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου που μπορεί να μην έρθει ποτέ. Γι΄ αυτό είχαμε γράψει στην πρώτη μας ανακοίνωση «κάνουμε αντάρτικο και όχι πολιτική». Οι παράνομες επαναστατικές οργανώσεις δεν είναι εργαλεία για τον κόσμο του μέλλοντος αλλά πρόταση ζωής για το σήμερα. Άλλωστε στο παρελθόν η παγίδα των οραμάτων είχε οδηγήσει σε ψευδαισθήσεις ένοπλες αντάρτικες ομάδες οι οποίες περίμεναν πως θα ξεσηκωθούν οι λαϊκές μάζες και θα πάρουν τα όπλα στα χέρια τους ενώ άλλες όπως οι σύντροφοι της R.Α.F. εγκλωβιστήκαν σ΄ ένα στείρο φιλοσοβιετισμό χωρίς να κάνουν κριτική στο έκτρωμα της Σοβιετικής Ένωσης.

Αλλά και στην Ελλάδα ο ιδεαλισμός ενός λαϊκού ξεσηκωμού μετά την μεταπολίτευση, που τελικά ποτέ δεν διήρκησε, αποθάρρυνε αρκετούς συντρόφους που εγκατέλειψαν το αντάρτικο πόλης και προσχώρησαν σε ότι μισούσαν. Δουλειά, οικογένεια, σπίτι και αποδράσεις στην εξοχή. Ένα παρελθόν που πλέον δεν είναι αντάξιο της συνέχειας του αποδεικνύει την πλάνη του, τις ψευδαισθήσεις του και την λάθος στρατηγική του. Τελειώσαμε με τα ξεπερασμένα οράματα της λαϊκής βάσης και της εργατικής τάξης. «Απ΄ όλα όσα έχουν ανέκαθεν συμβεί, τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί χαμένο για την Ιστορία. Βέβαια μόνον σε μια λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει πλήρως το παρελθόν της. Είναι σαν να λέμε πως μόνο γι΄ αυτήν το παρελθόν της έχει γίνει αφηγήσιμο σ΄ όλες τις στιγμές του. Κάθε μία από τις στιγμές που έχει βιώσει γίνεται μνεία στην ημερήσια διάταξη.» (Walter Βenjamin, Ο Άγγελος της Ιστορίας, θέση ΙΙΙ.) Η ιστορία πλέον του αντάρτικου πόλης θα μιλάει για την σημασία της κάθε στιγμής. Μια τέτοια στιγμή πολέμου ήταν στις 17 Ιουνίου στις 6.24 το πρωί όταν ένας ένοπλος σχηματισμός του εκτελεστικού μας βραχίονα πλησίασε τ΄ αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσαν οι αστυνομικοί της Αντιτρομοκρατικής και εκτελέσαμε με 24 σφαίρες τον μπάτσο που φρουρούσε το σπίτι της ψευδό-μάρτυρος Σοφίας Κυριακίδου. Προσεγγίσαμε λοιπόν τo στόχο και αφού ελέγξαμε περιμετρικά τον χώρο της επίθεσης εκτελέσαμε το σχέδιο της οργάνωσης μας κι αποχωρήσαμε με επιτυχία. Ο μπάτσος που εκτελέσαμε υπηρετούσε στην Αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Η εν λόγω υπηρεσία αυτοπαρουσιαζόταν ως η υπερελίτ του αστυνομικού σώματος παρ΄ όλο που έχει μηδαμινές επιτυχίες στο ενεργητικό της. Όλη την ώρα μας «ακουμπάνε», μας «γνωρίζουν», μας «παρακολουθούν» και όταν παρουσιαζόμαστε οικειοθελώς σ΄ ένα από τα στελέχη τους, όπως αυτό στα Πατήσια, «γκρινιάζουν» ότι τους χτυπάμε πισώπλατα κι άνανδρα. Δηλαδή τι θέλουν; Να τους παίρναμε τηλέφωνο να τους ενημερώσουμε για την «επίσκεψη» μας; Εμείς φταίμε που δεν είμαστε ακατάδεκτοι και αποδεχόμαστε τις προ(σ)κλήσεις τους. Πόλεμο έχουμε μαλάκες, όχι πάρτυ για να μας κατηγορείτε ότι ήρθαμε ακάλεστοι. Άλλωστε στη συγκεκριμένη υπηρεσία της Αντιτρομοκρατικής όπως και σ΄ όλα τα σώματα ασφαλείας το περιβραχιόνιο του πένθους ταιριάζει πολύ με τις στολές τους. Κι αν ο συγκεκριμένος αντιτρομοκρατικάριος είχε ειδική εκπαίδευση σε σεμινάρια αυτοάμυνας και οπλοτεχνικής, εμείς έχουμε μόνο μια ζωή που αξίζει ρε γαμώτο κάτι καλύτερο απ΄ τους γρυλλισμούς των ένστολων γουρουνιών, τις βρισιές των δεσμοφυλάκων και τις εισαγγελικές αγορεύσεις των δημιών μας. Και μιλάμε για εμάς και για σένα, τον κάθε εσένα που δεν γουστάρεις αυτόν τον σκατόκοσμο και τους υποτελείς του. Έτσι τα ΄χαμε πει και οι πράξεις από ΄δω και πέρα θα σφραγίσουν τα λόγια μας με δεσμούς αίματος των εχθρών μας. Όσο για τα παραμύθια σας σχετικά με την ύπαρξη μηνύματος από καρτοκινητό τηλέφωνο («άλλαξε. ελάτε.») το ξέρετε πολύ καλά, όπως το ξέρουμε και μεις πως ποτέ δεν υπήρξε. Κόψτε τις μαλακίες που χρησιμοποιείτε για να περάσετε πιο εύκολα το νομοσχέδιο σας για τα καρτοκινητά και σταθείτε επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων, κύριοι του 12ου. Ούτως ή άλλως δεν χρειαζόμαστε κινητά για να σας τσακίζουμε και να σας περιγελάμε.

Η πρακτική της εκτέλεσης εξυπηρετεί το πρόγραμμα της μόνιμης απειλής που είχαμε ήδη εξαγγείλει στην 1η μας ανακοίνωση. Από ΄δω και πέρα οι πολιτικές εκτελέσεις περνάνε στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων μας. Όπως είχε πει ο Μάο-ΤσεΤούνγκ «χτυπάς έναν για να φοβίσεις 100». Τώρα ξέρετε ποιος έχει σειρά... και η λίστα είναι μεγάλη κουφάλες, θα σας χτυπάμε χωρίς κανένα έλεος. Είναι η μεταφορά του ψυχολογικού και υπαρκτού φόβου στο στρατόπεδο των υπηρεσιών ασφαλείας του κράτους που αντιμάχονται τις δυνάμεις και τους σχηματισμούς της Επανάστασης. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου μπάτσου ήταν γι΄ αυτόν το θλιβερό τέλος μιας ακόμα πιο θλιβερής και επαίσχυντης επιλογής που ο ίδιος είχε κάνει αποφασίζοντας έτσι και για το τέλος του. Για εμάς τα λόγια που γράφουμε είναι σαν τις σφαίρες, όταν «φύγουν» απ΄ το όπλο δεν μπορούν να επιστρέψουν, πρέπει να βρουν τον στόχο τους. Είχαμε γράψει «αν δεν αρχίσετε να υποβάλλετε παραιτήσεις θ ΄αρχίσετε να μετράτε φέρετρα». Καλά ξεμπερδέματα. Προωθούμε την επαναστατική βία και κατ ΄επέκτασιν τις ένοπλες δολοφονίες εναντίον του ανθρώπινου δυναμικού του συστήματος. Θα τους χτυπάμε με κάθε τρόπο και μέσο. Ως οργάνωση άμεσης επαναστατικής βίας οφείλουμε να περιλαμβάνουμε στους πολιτικούς μας σχεδιασμούς την αντιπαράθεση με τα γουρούνια του κράτους χρησιμοποιώντας τον ανορθόδοξο αστικό πόλεμο που ωφελεί το αντάρτικο πόλης. Δηλαδή χρησιμοποιώντας το ένοπλο μέσο δημιουργούμε χώρους απελευθερωτικής βίας και χρόνους αντιεξουσίας. Το ένοπλο είναι ένα από τα πολλά μέσα ενός ανθρώπου της Επανάστασης, που ευνοείται από την χωροταξία των αστικών κέντρων και βοηθάει την πραγμάτωση των επιχειρήσεων του ανορθόδοξου πολέμου. Καταλήγοντας λοιπόν, θα χτυπάμε όλους τους κυρίαρχους μηχανισμούς, τους θεσμικούς φορείς και τα πληρεξούσια άτομα. Ο εσωτερικός εχθρός της ανατροπής ας ορθώσει τ΄ ανάστημα του.

Δεν θα επιτρέψουμε σε καμιά φαντασιόπληκτη κυράτσα να προσβάλλει την τιμή και την ιστορία του Ε.Λ.Α. Αν η Σοφία Κυριακίδου συνεχίσει το παραλήρημα και τις ψευτιές της θα της ξεριζώσουμε την γλώσσα, όπως και σε κάθε επίδοξο «πολυλογά» στο μέλλον. Να το θυμούνται αυτό όλοι οι περίοικοι της περιοχής που αυτοβούλως θα θελήσουν να δώσουν πληροφορίες. Γνωρίζουμε τα ονόματα τους και τα κουδούνια τους, τα΄ αυτοκίνητα τους και τον τόπο εργασίας τους, όπως γνωρίζαμε και τις συνήθειες της κατάπτυστης Σοφίας Κυριακίδου και τους «μοναχικούς» περιπάτους της στην λαϊκή αγορά χωρίς την συνοδεία γοριλλών. Ήταν στην διακριτική ευχέρεια μας να μην την προσεγγίσουμε γιατί τα ψέματα της φανέρωναν την ψυχική διαταραχή της. Δεν θα εφαρμόσουμε το ίδιο με τους υποψήφιους χαφιεδάνθρωπους της περιοχής. Ας το βάλουν λοιπόν καλά στο μυαλό τους οι ρουφιάνοι κάθε είδους, πως μπορεί να κοιμούνται με κλειδωμένες πόρτες αλλά μπορεί να ξυπνήσουν με τρίτο μάτι στο κεφάλι. Τα μεγάλα στόματα κοστίζουν ζωές. Οι αυτόπτες μάρτυρες που δίνουν στοιχεία στην αστυνομία θα αντιμετωπίζονται ως μπάτσοι. Τα θυμάστε τα ντόνατς που είχαμε αναφέρει... συνεχίζουμε να έχουμε ίδια άποψη. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ρουφιάνοι γίνονται στόχος. Στο παρελθόν η 1η Μάη και ορισμένοι σύντροφοι του.Ε.Λ.Α. είχαν «τιμωρήσει» με βομβιστικές επιθέσεις δύο αυτόπτες μάρτυρες. Αν χρειαστεί θα συνεχίσουμε την καλή δουλειά.

Θέλοντας να ταράξουμε την συνοχή του κράτους με την οξύτητα της επίθεσης, πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τις ευρύτερες αντάρτικες στρατιωτικό-πολιτικές εξελίξεις και πιθανές συμμαχίες στο παγκόσμιο στερέωμα. Οι επιθέσεις με ημι-αυτόματα σε αστυνομικά τμήματα της Γαλλίας, οι εκτελέσεις Βρετανών στρατιωτικών από τις αμετανόητες παρατάξεις του Ι.R.Α., οι αντάρτικοι σχηματισμοί στο Μεξικό που συνεχίζουν την επίθεση στα καθεστωτικά στρατεύματα παρ΄ όλη την εκεχειρία της πρωτοπορίας του ΕΖLΝ με το κράτος του Μεξικού, οι αραβικές ένοπλες κομμουνιστικές οργανώσεις που τα σιωνιστικά μίντια τις παρουσιάζουν ως ισλαμικές φονταμενταλιστικές διαστρεβλώνοντας τα λόγια τους(την στιγμή που αυτοί μιλούν για «λαϊκή δικαιοσύνη» τα μίντια μεταφράζουν «ο Αλλάχ είναι μεγάλος») αποτελούν ανοιχτά μέτωπα του ανορθόδοξου ένοπλου αγώνα. Οι διαφορές, οι αντιφάσεις και οι διαφωνίες είναι τεράστιες αλλά γνωρίζουμε πως προκύπτουν απ΄ τις διαφορετικές πολιτιστικές κουλτούρες και τις γεωπολιτικές συνθήκες κάθε χώρας. Όμως αυτό δεν μας εμποδίζει να αναβιώσουμε το Αντί-ιμπεριαλιστικό Μέτωπο της δεκαετίας του 1980 μετατρέποντας το σε Επαναστατικό Αντάρτικο Μέτωπο αποκλειστικά επιχειρησιακών βραχιόνων με ανταλλαγή πληροφοριών, σχεδιασμών, οπλισμού, τακτικής, τεχνοτροπίας, στοιχείων με σκοπό να πλήξουμε όσων το δυνατόν περισσότερο τον εχθρό.

Για αρκετούς η ιστορική εμπειρία του αντάρτικου πόλης είναι ένα αυτοκτονικό αδιέξοδο. Για άλλους μια παγίδα που μπορεί να εγκλωβιστεί το πιο υγιές κομμάτι του κινήματος σε μια αυτοκαταστροφική επιλογή. Για εμάς απλά είναι η πιο ευθεία «οδός» να πεις και να πράξεις την υποκειμενική σου αλήθεια. « Είναι η έφοδος στα χειμερινά ανάκτορα, εκεί που ανατέλλουν οι δύο ήλιοι. Ο έναςο τύραννος ζυγός-που σηκώνεται πάνω από κεφάλια που σκύβουν στο διάβα του κι ο άλλος αυτός που υποκλίνεται στο αγέρωχο βλέμμα όσων τολμούν να τον αντικρίσουν κατάματα και τους ζεσταίνει στην περπατησιά τους. Αυτή είναι η διαφορά μας με όσους δεν τολμούν, εμείς καταργούμε τον πρώτο ήλιο. Έτσι ανατέλλει το αντάρτικο πόλης. »(F. Fanon, Τορίνο, 1966)-Για τον σύντροφο αντάρτη Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα και να δημιουργήσει διεθνή ανυποληψία, να αποσταθεροποιήσει το σύστημα και να προκαλέσει τον εθνικό διχασμό. Όσο για τις συνέπειες, σ΄ αυτή την ξέφρενη πορεία του ένοπλου αγώνα γνωρίζουμε πως οι φυλακές είναι μπροστά μας. Μπορούμε ν΄ αποδεχτούμε το ενδεχόμενο της σύλληψης, ακόμα και της δολοφονίας μας(αφού δεν πρόκειται να παραδοθούμε έτσι απλά...), ως αποτέλεσμα της δράσης μας. Όμως θ΄ αναγκάσουμε πρώτα την Ελλάδα να ματώσει. Θα κάνουμε το κράτος ν΄ αποκλείσει τις επικίνδυνες περιοχές, οι μπάτσοι θα περιπολούν μέσα σε τεθωρακισμένα, στρατιώτες θα φυλάνε τις πλατείες, το ένδοξο σύμβολο του Ρarabellum 38 θα ξαναγυρίσει στις διαδηλώσεις ενώ αυτοί θα σπάνε πόρτες στα σπίτια για έρευνες εμείς θα τους σπάμε τα κεφάλια, οι αντάρτικες ομάδες θα οργανώσουν την νύχτα και ολόκληρος ο πληθυσμός των αστικών κέντρων θα συνηθίσει να ζει με τους μαύρους καπνούς στον αέρα απ΄ τις βόμβες και τους εμπρησμούς. Θέλουμε να θέσουμε σε ισχύ την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τον εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο. Η ουδετερότητα στο εκτελεστικό απόσπασμα καργιόληδες. Τον λόγο τώρα έχουν τα όπλα και ο ανορθόδοξος επαναστατικός πόλεμος. Γιατί η εξουσία επιβάλλεται αλλά και καταργείται στην κάνη των όπλων.

ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ.

«Τι σημασία έχει κι αν μας βρει ο θάνατος; σημασία έχει ότι η κραυγή μας θ΄ ακουστεί κι ένα άλλο χέρι θα βρεθεί δίπλα να πάρει τ΄ όπλο μας κι άλλοι αντάρτες θα ξεσηκωθούν για να πιάσουν το τραγούδι, για ν΄ ακουστεί η καινούργια κραυγή του πολέμου και της επανάστασης» ( Τσε Γκεβάρα). ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

ΟΧΙ ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΣΑΣ
ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Στο πάρκο Πατησίων και Κύπρου γωνία, 3 τετράγωνα πιο πάνω από τη πλατεία Αμερικής, που βρισκόντουσαν δεκάδες παλαιά δέντρα, με αιφνιδιαστικό τρόπο ο Δήμος Αθήνας ισοπέδωσε και επιχείρησε να κτίσει πολυόροφο πάρκινγκ για οχήματα του δήμου. Από το Γενάρη μέχρι και σήμερα το πάρκο είναι υπό κατάληψη από ομάδα που θέλει να το προστατέψει, να το αναφυτεύσει, και να το διαμορφώσει.
Η δραστηριότητα αυτή δεν καπελώνεται ούτε από κομματικές οργανώσεις, ούτε κανάλια, αλλά εξελίσσεται δυναμικά σαν μια έκφραση ενάντια στις αρχές που παίρνουν το λιγοστό μας πράσινο, να το μετατρέψουν σε οικονομικά οφέλη για λίγους. Αλλά και γενικότερα, ενάντια στη νοοτροπία του φασιστικού τρόπου να εκμεταλλεύονται κάθε τι "κοινό" για τον άνθρωπο.
Βοηθήστε το σκοπό αυτό με την παρουσία σας και τη διακίνηση αυτής της δραστηριότητας και ενημερωθείτε μέσω αυτών των ιστοσελίδων:

http://kiproukaipatision.blogspot.com/
http://parkingparko.blogspot.com/

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2007

Ο Τουρκος ηγετης του ελληνικου εμφυλιου πολέμου.

Ο Μιχρι Μπελι 91χρονος σημερα, μας μιλησε στην Αλεξανδρουπολη στο ξεφωτο του «Παπασωτηριου» για τις συγκλονιστικότερες στιγμές της ζωής του, που ηταν και απο τις πιο σημαντικες του ελληνικου αριστερου κινηματος. Οντας μελος της ΚΕ του ΚΚΤ απο το 1942 (του παρανομου και τοτε ΚΚΤ) βρεθηκε στα βουνα της Ροδοπης με ψευδώνυμο Κεμαλ να ηγειται ταγματος 400 Πομακων, οι οποίοι εθελοντικα καταταχθηκαν στον Δημοκρατικο Στρατό Ελλάδας. Η ηγεσια του τοτε κλιμακίου του ΔΣΕ στην Ροδόπη ειχε ελθει σε επαφη με τους εκπροσωπους των Πομακων και ζητησε ενίσχυση των γραμμών της απο νέους πολεμιστες. Η αποψη της βιαιης στρατολογησης δεν περασε και επικρατησε η αποψη οτι πρεπει να γινει προσπαθεια για εθελοντικη συμμετοχη. Οι 400 νεοι Πομακοι , κατα κανόνα ανυπαντροι (οι Πομακοι εχουν στενους δεσμους με την οικογένεια τους και δυσκολα την αποχωρίζονται) τεθηκαν υπο τας διαταγας του νεοφερτου εκει Μπιχρι Μπελι που με το ψευδώνυμο Κεμαλ ανελαβε την διοικηση αυτου του ταγματος. Δυστυχώς ομως η ηγεσια του ΔΣΕ εδοσε καποια στιγμή διαταγή το ταγμα αυτο να μεταφερθει στη Δραμα, οπου τα πραγματα ηταν πολύ δυσκολα γενικα για τους ανταρτες. Σαν αποτέλεσμα ειχε αυτη η ενεργεια να οδηγήσει σε αυτομοληση του μεγαλύτερου ογκου των ανταρτων-Πομακων και οι περισσοτεροι να σκοτωθούν σε ναρκοπεδια παρα τον Νεστο και αλλοι να πνιγουν στο ποτάμι. Οι περίπου 80 απ αυτους που σωθηκαν επεστρεψαν. Μια αγνωστη στους περισσοτερους πτυχη του β ανταρτικου που ουτε οι εγκυροτεροι ελληνες ιστορικοι αναφερουν. Το βιβλιο του Μπιχρι Μπελι

Gerilla Anilari (αναμνησεις ενος αντάρτη) δεν μεταφραστηκε στα ελληνικα (Αυτο προκειται να γινει στο εγγυς μελλον). Η εκδήλωση αυτη εγινε με πρωτοβουλια του Σαμι Καραμπουγιουκογλου μειονοτικου δημοσιογραφου που εργαζεται στην ΕΡΑ Κομοτηνης. Στην αφηγηση του Mihri Belli-που ακολουθησε την σχετικη εισηγηση του Μουσταφα Μουσταφα πρωην βουλευτη Ροδόπης του ΣΥΝ και του συμπολεμιστη του εκπαιδευτικου-ιστοριογραφου Γιωργου Γκαγκουλια, αναφερθηκε στην πρωτη επισκεψη του στην Ελλαδα το 1932-33, μαθητης τοτε, στα πλαισια της προσεγγισης Βενιζελου-Ατατουρκ, φιλοξενουμενοι του Δημου Αθηνας. «Στην τελετη που εγινε» λεει ο ιδιος «οταν τελειωσαν οι προσφωνησεις των δημαρχων, ο μεν δημαρχος της Ισταμπουλ φωναξε ζητω η Ελλαδα και ο δημαρχος Αθηνας ζητω η Τουρκια. Εγω δεν φωναξα ζητω η Ελλαδα γιατι τοτε ειμουν αρκετα εθνικιστης. Σε 10 μερες πριν φυγουμε σε αναλογη τελετη φωναξα πιο δυνατα απ ολους ζητω η Ελλαδα. Η φιλοξενια των Ελληνων και κυριως μικρασιατων, ηταν τετοια που γυρισαν τα συναισθηματα μου». Στην συνεχεια αναφερθηκε σε ιστοριες του βουνου, στη συγκροτηση του ταγματος των Πομακων και τη συμβιωση του με τον Λαμπρο, ενα «καραμανλη « οπως λεει ο ιδιος «που τα τουρκικα ηταν η μητρικη του γλώσσα» «Ηταν ενας πανεξυπνος ανθρωπος που καθοδηγουσε τους ανταρτες με μαεστρια και πειθώ» .Ο Belli τραυματιστηκε βαρια και μεταφερθηκε στην Βουλγαρια οπου και νοσηλευθηκε.

Ο Mihri Belli ειναι μεγαλη μορφη στο τουρκικο εργατικο κινημα και 100.000 sites αναφερονται σ αυτον. Ουτε ενα ομως ελληνικο! Θα επανελθω γι αυτην την συγκλονιστικη μορφη ειδικα οταν μεταφρασθει το βιβλιο του. Ο Φωτος Λαμπρινος, ελληνας σκηνοθετης κινηματογραφου, που παραβρεθηκε στην εκδηλωση, μας γνωστοποίησε οτι μολις ολοκληρωσε μια ταινια αφιερωμενη στον Belli, και μας περιεγραψε πως τραγουδησε ο τελευταιος τον υμνο του ΕΛΑΣ στα ελληνικα και στα τουρκικα χωρις να χασει ουτε μια λεξη , ουτε μια νοτα!

Κυριακή, 1 Μαΐου 2005

Translation from the original Italian by SysTran (will be corrected as time allows)
Ελληνική μετάφραση επίσης με SysTran (θα διορθωθεί) βρίσκεται στα comments κάτω απ'το άρθρο.

source: http://www.radioinsurgente.org/index.php?name=comunicados
Il Manifesto, Italia, 19.02.2005 - italiano

from "The Manifest" of 19 February 2005
INTERVIEW
Radio Insurgente, one voice to the service without voice

An interview with the editors of Radio Insurgente, former Radio Zapata, situated in the heart of the Chiapas, where the history of the subcomandante can be listened Marcos like best music of Mexico

MAURO ZANDA
Listening to Insurgente Radio during its eighteen hours of daily programming, often imbatte to us in a slogan with which soon he becomes himself familiar:"the voice of without voice".Many, too many in this the earth border richest and depredated, where the aboriginal peasants do not possess neanche the more elementary rights, invocati opportunely from the mentor Zapata:"earth and freedom".In order to render faith to the own mission, Insurgente Radio has today achieved four radio stations (but it already has a fifth ready), one with an independent programming, that they cover as many strategic points of the Chiapas:from the north to the border with Oaxaca and Tabasco to the south of the Lacandona Forest, passing for the zone Altos de Chiapas, center where more important has general its quartier, that one than Pol-I have.The strategic location of the radio of Pol-I have is all in the possibility (only between the five consorelle) to transmit also in short wave, what that renders its reception in all the Centroamerica possible and, at times (like testified from a listener), even in Argentine.Here, in the essential but technically most effective study, the coordinator and two compa?eras-local receive me that daily they lend voice and militancy to the cause of Insurgente Radio.The covered anonymity and faces, explain to me, are are one political choice that one necessity:"we never do not say our names, because he is not never the single conductor to speak to the communities, but is the radio of its army to make it.Sure, a clandestinit? problem exists also that obligates us to the anonymity;in wave and during this interview ".
Seen the recurrence, I try makes to tell the three years me of the radio, between changes and conquests:"To the beginning we called Radio Zapata, and for the first six months we have only transmitted music.Then, in August of 2003, we have told step step the birth of the Caracoles (political committees independent zapatiste, fruit of the occupation of some town halls, Ndr), event that to tutt' today we remember like one of the services beautifulr offers from the radio.The things are changed much from the debuts:it helps you from some similar ones I spin-zapatisti of City of Mexico, we have structured the radio in simple way but it works them, till now, with ours it sendes you that they record their services on minidisc and them rimontano to the computer through the editing digita them ".
The Subcomandante Marcos often nozzle from those microphones ironiche invectives finalized to the "conversion" of the soldiers, sons of the people like they.Insurgente radio does not have fixed sources of financing, and can only count on the net of national and international solidarity.Soon on the situated Internet www.radioinsurgente.org it will come indicated also an address where to be able to send instrumentation radio or any other useful material.Who desires to give an endured contribution, can instead make sending it money to:Nachrichtenpool Lateinamerika E.V. - Cuenta Nr:16264108 - Postbank Berlin - Blz:100 100 10 - Codigo:Radio Chiapas - Swift/Bic:Pbnkdeff- Iban:De78 1001 0010 0016 2641 08.
Which are the priorities and it objects you to it of Insurgente Radio
For we it is important to understand the people, to integrate us to he.For this we choose one communication simple and directed, than alternate the entertainment to programs educated to you.We aim a lot at health and instruction.We cure in particular the notiziari and it communicates to you political, the only source of possible controinformazione in the Chiapas.And we translate always every participation in voice in the local language (in the aboriginal communities, cause the catastrophic governmental political, approximately a third party of the men and the half of the women does not know to read neither to write, ndr).We very work on the legends and the aboriginal traditions:through programs like the dignidad of color de the tierra, we try to strengthen the identity of the pueblos.But also the entertainment is fundamental:the people love its music, love to dance;it is for that we program tantissima cumbia, but also romantica, ranchera, marimba and rock.One of the things that our listeners more often ask to us then, are the story produced and record from the Subcomandante Marcos to you, history in fable shape that they serve to amuse the community, but also to sensibilizarla on determines topics to you.
We take the Naranja Electrica and the Bruja Panfila… the attempt is that one to educate to the respect for the women.That it turns out to you you have found in such sense
The things are decidedly changing in best, thanks also to the Ley revolucionarias de las mujeres - one of the two women takes part.- the fact that a lot in the radio that in the army exists feminine figures of I enunciate, gives to the girls young new models with which identifying themselves, and to the men strong reasons in order to respect to us.Sure, it wants time to us.Until yesterday we were relegated in house and we could not neanche make reunions between of we, while today sun cooperatives exist women, given over to politics or the handicraft.
Perceived one answer fort from part of the communities
Strong.Young and in particular young they seem to drive crazy for the innovation of the radio.We have received in three years of activity beyond thousand letters of salutes and support, and continue to also receive some with the average of fifty to the month not being able to give a our address (receive to them near the several one caracol of zone, Ndr).But the thing more important is that never like hour, through means of the radio, we are succeeding to speak with force and persuasion also to the inside about the not zapatiste communities.
Continuous the Federal Army to disturb the frequencies of Insurgente Radio
Oh sure.Above all during the emission of the notiziari and of it communicates to you, what that evidently annoys them much!But the funny thing - we do not know dirti if in order to listen to the entertained movements of the enemy or because from our music, than they do not find on nobody radio trades them - passing in front of the military stations often we surprise to feel them Insurgente Radio to all volume!
EZLN Manifesto 1994 (by subcommandante Marcos)

Communique from the General Command of the Indigenous Revolutionary Clandestine Committee of the EZLN.
6 January, 1994


Here we are, the dead of always, dead again, but now to live. To the Mexican people: To the people and governments of the world: Brothers and Sisters:
Since the first of January, of this year, our Zapatista troops began a series of politico-military actions with the principle objective being to let all the people of Mexico and the world know the miserable conditions that millions of Mexicans, especially we the indigenous people, live in. With these actions that we began we also let people know our decision to fight for our elementary rights by the only way that the government authorities will allow: armed struggle.
The grave conditions of poverty of our compatriots has one common cause; the lack of liberty and democracy. We consider that authentic respect of liberty and democratic will of the people are the indispensable prerequisites for the improvement of the economic and social conditions of the dispossessed of our country.
For this reason, just as we fly the flag of improvement of life conditions of the Mexican people, we present the demand of liberty and political democracy, for which we call for the renunciation of the illegitimate government of Carlos Salinas de Gortari and the formation of a new government for a democratic transition, which would guarantee clean elections in all levels of the government. We repeat the life of our political and economical demands and around which we are trying to unite all of the people of Mexico and all independent organizations so that, by means of all of the different forms of struggle, a national revolutionary movement can begin where all of the forms of social organization can have a place, and the betterment of Mexico can be set forth with honesty and patriotism.
Since the beginning of our war for liberation we have received not only attacks by the repressive governmental bodies and the federal Army, but also we have been slandered by the federal and state governments and by the mass news media, who try, devaluing our struggle, to lie to the Mexican people saying that our struggle is financed by foreigners, mercenaries, dark interests and anti- patriots who only seek personal gain. Because of these slanders and lies, our EZLN is obligated to say the following:
First: our EZLN does not have, either in its ranks or among its leaders, any foreigners, nor has it ever received any support or training of revolutionary forces from other countries or foreign governments. The news that Guatemalans are fighting in our ranks and that they were trained in Guatemala are stories invented by the federal government to discredit our cause. We have not had, nor will we ever have, any connection with the Salvadoran FMLN, nor with the Guatemalan URGN, nor with any other latinamerican, european, african, asiatic or oceanic armed movement. The military techniques that we employ were not learned from the centralamerican insurgence, but rather from the mexican military history; from Hidalgo, Morelos, Guerrero, Mina, from the resistance to the Yankee invasion in 1846-47, from the popular response to the french intervention, from the great heroic exploits of Villa y Zapata and from the struggles of indigenous resistance throughout the history of our country.
Second: Our EZLN doesn't have any relations with the catholic church authorities or any other religion. We haven't received orientation, direction or support from neither the ecclesiastic structure of Chiapas or the papal nuncio nor the Vatican or anybody.
In our ranks, the majority are catholic, but include other creeds and religions.
Third: The orders and troop elements of the EZLN are mostly from Chiapas, this is so because the indigenous represent the poorest and most humiliated sector of Mexico, and also, as can be seen, the most dignified. We are thousand of natives armed, behind us there are tens of thousands of our families. Therefore, we are tens of thousands of natives in struggle. The government says it is not an indigenous uprising, but we think that if thousands of natives rise up in arms, then yes it is an indigenous uprising. There are also in our movement Mexicans from other social origins and distinct states of our country. They agree with us and have united with us because they do not agree with the exploitation that we suffer.
Just as these non-indigenous Mexicans have united with us, others will because our struggle is national and is not limited only to the state of Chiapas. Actually, the political direction of our struggle is totally indigenous; 100 percent of the members of the indigenous revolutionary clandestine committees in all territories of combat are ethnic Tzotzil, Tzetal, Chol, Tojolabal and others. It's true that not all the natives of Chiapas are with us yet, because their are many (brothers) who are still submerged in the ideas and tricks of the government but we are already thousands and they must take us into account. The use of masks to hide our faces is in keeping with elemental security measures and as a vaccine against caudillismo.
Fourth: There are a variety of arms and equipment that our people count on, (and it should be understood) that their total number and quality were not shown publicly to the mass media or to the civilian populations in the major municipalities that we took over on the 1st and 2nd of this month. These arms and equipment were (consigned) little by little and prepared by 10 years of accumulation of forces in silence. The "sophisticated" means of communication that we possess can be bought in any imported goods store in the country. To get the arms and equipment we never resorted to robbery, extortion, or kidnapping/hijacking, we always relied on what we were given by the humble and honest people, in all of Mexico. That we never resorted to banditry is the reason why the forces of repression hadn't detected us throughout 10 years of careful and serious preparation.
Fifth: Some have asked why we decided to begin now, since we have been preparing for awhile. The answer is that before we tried other pacifist and legal without result. During the last 10 years over 150,000 of our native brothers have died from curable illnesses. The social and economic plans of the municipal, state and federal governments don't offer any real solutions to our problems and are limited to giving us (alms) crumbs when there are elections, but the crumbs are temporary and then death comes again to our houses. Because of this we say enough, that we had enough of dying a useless death, and that it is better to fight for change. If we die now it is no longer in shame but with dignity, like our ancestors. Another 150,000 are prepared to die if necessary to wake up our people from the deceptive dream in which they are held.
Sixth: the conditions of "reconciliation" that the federal government is trying to impose on us is unacceptable to our organization. We won't lay down our arms until the demands that we made at the beginning of our struggle are met. On the other hand, we propose the following conditions for the initiation of dialogue:
A) Recognition of the EZLN as a belligerent force.
B) Cease fire on all sides in disputed territories.
C) Withdrawal of federal troops from all communities with full respect for the human rights of the rural population. Withdrawal of federal troops to their respective barracks in distinct parts of the country.
D) Stop the indiscriminate bombing of rural populations.
E) With the last three conditions as a base, the formation of an intermediary national commission.
Our troops are committed to respecting these conditions if the federal government does the same. If not, our troops will continue to carry out their advance on the capital of the country.
Our EZLN reiterates that we will continue to adhere to the laws of war approved by the Geneva Convention, respecting the civilian population, the Red Cross, the press, the wounded and the enemy troops who surrender without fighting to our troops.
We're making a special call to the North American people and government. To the first to initiate solidarity actions and aid to our compatriots, and the Northamerican government to suspend all military and economic aid to the dictatorial government that doesn't respect human rights and because said aid will be used to massacre the Mexican people.
Mexicans: the military balance in the dispute up to the 5th of Jan., has brought forth the following results:
1) Casualties of the Zapatista forces: 9 dead and 20 seriously wounded being attended in our field hospitals. An undetermined amount of slightly wounded that were reintegrated to their combat posts and 123 missing in action. We haven't included in this total our combatants who, wounded, were killed in cold blood (with a shot of mercy) by officials of the federal army. We have not determined yet the number of these comrades since our troops continue to fight in Ocosingo.
2) Casualties of the enemy forces (including police and federal soldiers) 27 dead, 40 wounded and 180 prisoners who surrendered to our troops and were then released in good shape. There are another 30 federal troops dead, at least, unconfirmed. These casualties along with an undetermined number of wounded were produced on the 4th of Jan., in the mountains south of San Cristobal de las Casas when bombs dropped by the F.A.M. fell on the trucks of the federal soldiers that were maneuvering in that zone.
3) Enemy war material destroyed or damaged: 3 artillery helicopters of the F.A.M. (one in the capital Ocosingo and 2 in SCLC), 3 F.A.M. (airships) rockets, 15 radio patrols, 4 torture centers of the State Judicial Police.
4) Liberated prisoners: 230 from attacks on 4 prisons (2 in SCLC, 1 in Ocosingo, 1 in Margaritas)
5) War materials captured: approximately 207 arms of different calibers (M-16, G-3, M-2, grenade launchers, rifles and pistols and an undetermined amount of ammunition of diverse calibers.
1266 kilograms of dynamite and 10,000 TNT detonators.
20 transport vehicles.
An undetermined amount of radio communications equipment used by the police, army and air force.
To the national and international press:
We call the attention of the honest national and international press to the genocide being conducted by the federal military forces in the principal municipalities of San Crist?bal de las Casas, Ocosingo, Altamirano and Margaritas, as well as on the roads bordering those points, where civilians were assasinated indiscriminately and later presented as casualties of EZLN. Some of the dead Zapatistas claimed by the Federal army, enjot perfect health. The behavior of the federal troops in these cities contrasts with that of our forces who are always preoccupied, as civilians in these cities can testify, with protecting innocent lives. The majority of the destruction to public and private buildings that were next to our troops were caused by federal troops when they entered the 4 principal municipalities.
To the Federal Army:
The conflict presents the unmasking, once more, of the nature of the federal army and it shows them in their true essense: the indiscriminate represion, the violation of all human rights and the lack of ethics and military honor. The assasinations of women and children perpetrated by the army in the area of conflict show an army without control. We are calling on officials, (classes) and troops of the army to fully refuse to carry out orders handed down to them by their superiors to exterminate civilians or sumarily execute prisoners of war and wounded and to maintain military honors and ethics. We reiterate our invitation for you to abandone the ranks of the bad government and to join with the just cause of the people, (as you have proven yourselves), that only longs to live with justice or die with dignity. We have respected the lives of soldiers and police that have surrendered to our forces, you take pleasure in sumarily executing Zapatistas that you find wounded, unable to fight, and those who surrender. If you begin to attack our families and not to respect the lives of prisoners and wounded, then we will do the same.
To the Mexican people:
Finally, we call to workers, poor peasants, teachers, students, progressive and honest intellectuals, house wives and professionals, and to all independent political and economic organizations to join our struggle which has already begun and that in all possible ways they help us achieve the freedom that all Mexicans desperately want.
WE WILL NOT TURN IN OUR ARMS!
WE WANT JUSTICE, NOT FORGIVENESS NOR ALMS!
--From the mountains of Southeastern Mexico.
Indigenous Revolutionary Clandestine Committee. General Command of the EZLN
Signed by subcomandante Marcos

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2005

Το ατομικό δεν είναι πολιτικό, μια φράση "σοφή" που δεν κατανόησα ποτε. Δηλαδή το πολιτικό είναι τα των άλλων αλλά όχι τα του ατόμου; Εγώ όμως ένα άτομο είμαι, και δεν ταυτίζομαι με κάποιο σύνολο. Έχω υπεροψία, σας κοιτάω όλους αφ'υψηλού.

Καλώς ¨η κακώς πριν λίγα χρόνια είχα την ψευδαίσθηση ότι ερχόμουνα σε μιά χώρα με πιο ανθρώπινες σχέσεις απ'αυτή που άφησα. H ψευδαίσθηση μου αυτή κατέλιξε σε τραγικό λάθος. Θεωρώ τα 4 τελευταία χρόνια στη χώρα αυτή, την Ελλάδα, τα πιο χαμένα και ψυχοφθόρα της ζωής μου. Γιατί; Θεωρούσα τον εαυτό μου προοδευτικό και ανθρωπιστή. Έχω γίνει φασίστας μισέλληνας.

Με δυσκολία να αναγνώρισω έστω κι ένα θετικό χαρακτηριστικό του μέσου Έλληνα. 90% εγωκεντρικοί, συμφεροντολόγοι, κακοήθεις, ζηλόφθονοι, τυχοδιώκτες. Μια ζούγγλα με σαρκοφάγα θεριά! Αμόρφωτοι, ανεύθηνοι, και κυριότερα χωρίς καμμία αίσθηση κοινωνικής δικαιωσύνης. Όποιος προλάβει κι αρπάξει και υποβαθμίσει τον διπλανό του. Καμμία ελπίδα γιά καλύτερο αύριο! Όποιος μπορεί να ζήσει για σήμερα, κι όσο πιο πολλοί αδικηθούν σήμερα τόσο το καλύτερο γιά αυτόν. Ελλάδα!

ΜΜΕ τα οποία αχολούνται συστηματικά με το κουτσομπολιό των διασήμων. Διεθνείς ειδήσεις μηδέν. Παρουσιάσεις διεθνών κοινωνικών αγώνων ΜΗΔΈΝ, γιατί εκείνοι είναι μαλάκες που ελπίζουν για καλύτερο αύριο. Είναι ψώνια, ζουν στη καρακοσμάρα τους. Να γίνουν σαν κι εμάς όλοι. Άγρια θεριά και τομαράκηδες. Να χώνονται κι αυτοί μπροστά απ'τις ουρές ν'αρπάξουν πρώτοι! Αγώνες, επιδιώξεις, ελπίδες, οράματα, ιδανικά! Λέξεις δεγραμένες απ'το Ελληνικό λεξικο. Αντικαταστάθηκαν απ'το λαμόγιο, τη ρεμούλα, τη κομπίνα, το "ωχ αδερφέ, εσυ θα σώσεις τον κόσμο;", γάμα τους άλλους, κάντη δουλειά σου εσυ τώρα. Τα ΜΜΕ απαντούν στις διανοητικές απαιτήσεις ενός άθλιου λαού.

Το κράτος και η πολιτική ζωή αντικατοπτρίζουν τις ηθικές αξίες του λαού που υπηρετούν. Μητσοτάκηδες, Βαρβιτσιώτηδες, Λαλιότηδες, Κωνσταντόπουλοι. Εξευγενισμένα ανδρίκελα του μέσου Έλληνα σκατόψυχου υποκριτή. Μόνο ο Μητσάρας ο Κουφοντίνας διαφέρει. Κρυβόταν πίσω απ'τη δικαιολογία ότι αγωνιζόταν για ένα καλύτερο αύριο. Αν δεν πιστέψαμε αυτόν, δείξτε μου ποιόν να πιστέψουμε. ΕΝΑΝ!

Να πετυχαίνεις ένα υγειηνό τρόπο ζωής και να συχένεσαι τον εαυτό σου που το πέτυχες κάτω απ'αυτές τις συνθήκες κι ανάμεσα στα απάνθρωπα αυτά κτήνη. Αυτή είναι η ζωή στην Ελλάδα; Να την χέσω τέτοια ζωή! Ναι, έγινα φασίστας, ρατσιστής, ανθέλληνας. Είναι ο πιο αισχρός λαός που έχω γνωρίσει ποτε, αυτοί οι σημερινοί Έλληνες. Ντρέπομαι μπροστά σε οποιονδήποτε υπήκοο άλλης χώρας να αντιμετωπιστώ σαν μέλος της σαρκοφάγου αυτής αγέλης. Ντρέπομαι που είναι τα σύνορα ανοικτά και μπορούν άλλοι κάτοικοι της γης να γίνονται θεατές σ'αυτή την ανθρώπινη κατάντια. Ίσως το χειρότερο παράδειγμα κοινωνικής εξέλιξης. Ίσως το καλύτερο παράδειγμα για το πόσο αισχρά μπορεί ναι είναι τα αποτελέσματα απο μια γρήγορη μετάβαση καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Απάνθρωπος φασίστας ρατσιστής, εγώ! Ούτε σαπούνι δεν αξίζει να φτιάξει κανείς απο Έλληνες. Βιολογική επιβάρυνση του περιβάλλωντος οι Έλληνες. Ο Αλλάχ έκανε δώρο στους Τούρκους την απαλαγή τους από αυτά τα ανθρώπινα κατακάθια που επομίστηκαν την ταμπέλα Έλληνες. Ρεζίλι μιάς ταμπέλας / εθνικότητας δολοφωνημένης από ένα ψυχασθενή Σλαβομακεδώνα κατακτητή. Και σαν να μήν έφτανε το χάλι αυτών των κατοίκων της Νότιας Βαλκανικής χερσονήσου, τους πλάκωσε και η αρρώστια της βυζαντοχριστιανοσύνης. Το απόσταγμα της αθλιότητας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας! Εφιάλτες, κερκόπορτες, ταγματασφαλήτες. Το κερασάκι του καπιταλισμού τους έλυψε και σπάσανε ρεκόρ στην απανθρωπιά της Γήινης ιστορίας. Καλή 1ή Απριλίου σε όλες τις εξαιρέσεις του κανόνα αυτού! Όλοι οι άλλοι εξαερωθείτε με όλες μου τις ευχές!

KoZmas

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2005

Jazz και αριστερά

Τι σχέση να έχουν ε?
Είναι 5 παρά η ώρα. Και ποιος ξέρει τι ώρα θα τελειώσω το post. Μάλλον η κατάληλλη ώρα για να γράψω γι' αυτό. Είμαι ελαφρώς πιωμένος. Και αυτό είναι ίσως... καλο για τον χαρκτήρα του άρθρου που θα γράψω. Κακό βέβαια είναι για τη ορθογραφία του. Αλλά ας με συγχωρείτε γι' αυτό. Άλλωστε, όλοι οι μεγάλοι της Jazz κάπως την έβρισκαν. Δυστυχώς βέβαια. Όπως γράφεται και στον επικήδειο τηε Billie Hilloday: "Δεν μπορούμε να μη νιώσουμε θλίψη για την Billy που εφυγε νωρίς. Αλλά δεν μπορούμε να νιώσουμε και μίσος, για τον κόσμο που την κατάντησε έτσι". Ως γνωστόν η Billie την έβρισκε με την ηρωίνη. Και μ' αυτήν την "'εχασε" κι όλας.
Σ' αυτόν τον τόπο (όχι την χώρα μας), στον τόπο με την έννοια της κοινωνίας μας (της ταξικής κοινωνίας), θέλοντας και μη, κάθε ανθρώπινη στάση, είναι πολιτική στάση. Η κονωνία είναι ταξική, (δεν το λέω εγώ - και οι αστοί το λένε). Και η τάξη που κυριαρχεί είναι η αστική. 'Ετσι, ασχολία με την πολιτική, σημαίνει να λειτουργεί κανείς, με γνώμονα το συμφέρον της μια ή της άλλης ταξης. Αλλά και η μη ενασχόληση με την πολιτική, η "απαθής" ή "απολίτικη" στάση, τελικά σημαίνει αποδοχή, και διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των αστών. Είναι δηλαδή και αυτή πολιτική στάση.
Έτσι και στην τέχνη, η στάση του δημιουργού, η δημιουργία η ίδια, είναι στάση πολιτική, είναι πολιτικό δημιούργημα. Είτε το κατανοεί (και το θέλει) ο δημιουργός, είτε όχι. Και είναι φυσικό, η δημιουργία αυτή, να φέρει πανω της το άγχος, τον προβληματισμό, την ανησυχία τελικά του ανθρώπου που της έδωσει υπόσταση. Με αυτόν τον τρόπο, η ανησυχία, γίνεται προιον του "υλικού" περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζεί ο δημιουργός.
'Οπως γράφει ο Eric Hobsbaum στο βιβλίο του "Ξεχωριστοί άνθρωποι άντίσταση, εξέγερση και jazz": "η jazz είναι μια από τις λίγες μορφές τέχνης, που έχει σαν βάση τις ζωές των φτωχών ανθρώπων".
Η jazz έχει μητέρα το ragtime, το πρώιμο blues που γεννήθηκε από τους πρώτους (αφρικάνους) σκάβους που παίζανε μουσική κα χορεύανε στα διαλείμματα της σκηρής τους εργασίας στο χωράφι (blues της φυτείας), το λιμάνι και στο εργοστάσιο (αστικό blues), στο ορυχείο κτλ. Κι ακόμα, σε εκδηλώσεις σωματείων, συνδικάτων, σε απεργείες κτλ πάντα προσκεκλημένη ήταν μια blues μπάντα που ίσως έπαιζε και υπό την ένοπλη πριφρούρηση των απεργών. Είναι φυσικό λοιπόν, οι δημιουργοί της jazz, να τραγουδούν "τα άχγη" της φτωχής τάξης, από την οποία άλλωστε κατάγονταν. Το τραίνο για παράδειγμα (και έχουν γραφτεί πάμπολλα blues και jazz τραγούδια το τραίνο) ήταν το κύριο μέσο της φυγής για τον μουσικό, που το "καβαλούσε" και "τράβαγε" από πόλη σε πόλη να παίξει τη μουσική του στους δρόμους και στα διάφορα άθλια club για ένα κομμάτι ψωμί. Θα έλεγε κανείς, όπως ήταν το αντίστιχο με το "παπόρι" ή "βαπόρι" για τους έλληνες και μικρασιάτες ρεμπέτες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η jazz και το ρεμπέτικο συνατνήθηκαν μέσω των ελλήνων, αρμένιων κτλ πάμφτωχων μεταναστών στη μαμά αμερική, και έδωσε πανέμορφο fusion (σύντηξη) μεταξύ των δύο μορφών. Αμέτρητες είναι οι ηχογραφήσεις ελληνικών τραγουδιών σε jazz ενορχήστρωση και jazz κομματιών από ορχήστρες με ανατολίτικα όργανα. Ο χαρακτηρισμός του ρεμπέτικου, ως το ανατολίτικο blues, δεν είναι καθόλου αποτυχημένος.

Άν κάποιος θα ήθελε να είναι σεμνός σήμερα με την jazz, θα χρησιμοποιούσε τη λέξη αυτή σαν "jazz(?)". Eίναι της μόδας, κάθε καλοκαίρι με το άνοιγμα των καλοκαιρινών club, να εμφανίζονται και διάφορα τραγούδια, που άλλοτε ακούγονται για καιρό, άλλοτε όμως ακούγονται για 2 μήνες και μετά σβήνουν, με ονομασία που καταλήγει κάπως σαν... soul mix. jazz remix, funky mix κτλ. Αυτό από τη μία, επιβεβαιώνει ότι μόμο μια τέτοια μουσική μπορεί να είναι διαχρονική, να υπάρχει και να εξελλίσεται με την αναπόφευκτη(?) χρήση των ηλεκτρονικών στη μουσική. Το θλιβερό είναι ότι από την άλλη, δείχνει ότι πλέον, για τις νέες γενιάς η jazz ακούγεται όχι σαν αυτή καθεαυτή η μουσική, αλλά σαν μια δεξαμενή, από την οποία ανασύρεται υλικό (τραγούδια από 1925!!!) διασκευάζεται και φτάνει στα αφτιά του κόσμου, όπως ακριβώς το ξαναζεσταμένο πιάτο από την "παλιά συνταγή της γιαγιάς".
Αν κάτι έχει να πει η παρακμή των λαϊκών μορφών τέχνης, που τέλειο παράδειγμά της είναι και η jazz, αυτό είναι ότι η κοινωνία μας έχει ανάγκη από νέα άγχη, νέους προβηματισμους, νέες ανησυχίες (γιατί αν μπορείς να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου σε αυτόν τον κόσμο, είναι μόνο επειδή... δεν μπορείς να νιώσεις άνετα σε αυτόν τοιν κόσμο).
Με το καλό, να προβληματιστούμε, και να ανησηχύσουμε για το μέλλον μας. Και με το καλό, να φτιαχτεί κάποτε, αυτός ο φορέας, το κόμμα των φτωχών (του προλεταριταου έλεγε ο Marx και καλά έκανε, αλλά εγώ ο μαύρος που ούτε μια φορά δεν το ανέφερα στο άρθρο μου με τι κότσια να το γράψω?), να προκαλέσει ανησυχίες και στους άλλους. Στον πολύ τον κόσμο. Γιατί εκει μέσα βρίσκονται οι δημιουργοί (αυτοί που δημιουργούν). Μόνο που δεν το έχουν καταλάβει οι ίδιοι.

Το νού σας.

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2004

Diaf0ora, diafaneia, pagkosmiopoihsh!




Arage ti na skepteste ki eseis otan akoute autous tous orous;
Egw proswpika exw arxisei na upopteuomai suzhthseis kai autous pou tis strefoun h" tis arxizoun gurw ap'autous tous orous. Genika kata kairous se diaforous kuklous kai koinwnikes peristaseis pernane oroi (le3eis kleidia) pou parousiazontai, suzhtiountai, 3ana kai 3ana mexri na e3antlh0ei ka0e orio fantasias gurw ap'autes tis le3eis kai mexri na parousiastoun neoi oroi pou foriountai se diafora salonia suzhthsewn. Apo para0ura thleorashs mexri to tabernaki pou mazeuontai filoi, apo akadhmaika sumposia mexri th suzhthsh dipla sto periptero apo agorastes kapoias kentro aristerhs fulladas.
Autes oi anhsuxies proerxontai panta apo ton fobo MOY tou teratos ths de3ias pou prospa0ei na mas katapiei kai allazei sunexws morfes kai proswpa, wste na sthsei thn enedra tou. Ton fobo ths de3ias na isxwrei sta xwrafia ths aristeras kai sunexws na thn diaurwnei kai na thn dialuei, h" toulaxistwn na thn apodunamwnei.
Isws pragmati oi oroi autoi na kruboun kapoia shmantika problhmata, ta opoia bebaia oloi exoume akousei na analuontai. Emena den me endiaferei akribws h analush auth th stigmh alla h moda twn orwn san 0emata suzhthsewn. Mas endiaferoun; Giati; Mas dhmiourgoun problhmata; Pws; Giati asxoloumaste; Poios mas ebale na estiasoume se auta ta problhmata; Ti sumferwnta e3uphretei h dhmiourgia kapoias neas orologias pou h xrhsh ths mas epibaletai, enw stis rizes olwn autwn twn newn orwn krubetai to idio palaio problhma.
Mhpws einai problhmata twn "ex0rwn" tuligmena se xarti diata3iko; Mhpws entexna kapoioi prow0oun to problhma tous kalhmeno me diafores ptuxes wste diafores ta3eis politwn na to uio0etoun san diko tous; Mhpws ta metra antistashs sta problhmata auta e3uphretoun anti0eta sumferwnta apo autwn pou pane na ta lusoun; Mhpws pragmati kapoioi ki ap'autous diais0anontai kapoio wfelos apo thn epilush tous;
Na to suzhthsoume to 0ema, h" mhpws exw paranohsei kai otan akouw "diaf0ora" ftanei st autia mou McDonalds. Otan akouw diafaneia katagrafetai ston eggefalo mou CoCaCoLa; Mhpws otan akouw pagkosmiopoihsh oramatizomai General Electric, "we bring good things to life" ki ena glompo na anabei;Mhpws o 0anatos tou mikrou Housein sth Faluja den einai shmantiko problhma, alla h epektash ths GM sth Kina einai; Kat'epektash mas noiazei h poreia ths metoxhs ths GM pio polu apo ton 0anato kai ta basana twn "pagkosmiopoihmenwn";
Mhpws ena diafanes kratos e3uphretei thn egkatastash ths Ford se akoma mia xwra peinasmenh kai katapiesmenh; Mhpws h 3afnikh epektash ths pagkosmias mesaias ta3hs (mesw twn diplwmatwn me thn sesoula MbA, Business Management, Marketing, klp.) kai h diadedomenh pia anergeia tous kai h oikonomikh tous anhsuxia 0elei thn pagkosmiopoihsh uposeinhdhta, alla apozhta thn miwsh ths diaf0oras apo ligotero eidikeumenous dief0armenous texnokrates, kai thn prosluyh e3eidikeumenwn sthn diafaneia astwn; Panta bebaia uphrxe mia tribh meta3u newn anerxomenwn texnokratwn kai palaioterwn dieu0armenwn kratikwn leitourgwn, estw ki an den eperne polu xrono stis nees karekles gia na epel0ei h diaf0ora.
Ka0ara kai oi treis autoi oroi einai sundedemenoi. To dief0armeno kratos ginetai empodio sthn pagkosmiopoihsh giati oi manatzeriskoi pou proslabe h polue0nikh kai teleiwsan to Yale school of business management de 3eroun na ladwsoun to tritokosmiko lamoyo na tous bgalei adeia egkatstashs. To pioni me to MBA nomize oti thn ekane kai twra yaxnei gia douleia kai 0eei na ektopisei ton hmima0h lamogio pou exei 0esh sto dief0armeno kratos.
Emena ti me endiaferoun ola auta; Afou erxetai kai de mporw na to stamathsw, to teras exei hdh 3ekleidwsei th porta mou ki plhsiazei na me katapiei. Den agorazw pia mhla apo ton Mhtro ton mpakali alla apo to Lidl giati einai fthnotera kai pio gualistera. Brizw ton Pasoko politiko me th megalh koilia, th Mercedes, kai th balitsa me th miza. 0elw ena agno par0eno NDhmokrath pou 0a thn pernei th miza nomima kai diafana. Kai meta apo kapoia xronia to idio senario me allagh twn omadwn ND/PASOK, les kai mia paizoun sto ghpedo tou enos kai mia stou allou.
Par;ola auta sth Kina ftiaxnoun Cadillac, sth Faluja skotwnoun paidakia, sto Sudan e3afanizoun akoma mia e0nikothta an0rwpwn apo to proswpo ths ghs, kai sto Me3iko xanoun ergostasia mlis 5 xronwn kai blepoun ta metaforika ploia na salparoun gia Kina.
Gia na antista0w 0a piw Coca Cola maimou Albanikh, 0a yhfisw tous pio dief0armenous Pasokous stis epomenes ekloges, kai 0a prow0w thn idea oti den exw kanena endiaferwn na ma0w ti sxeseis exei o ergolabos me ton upourgo. 0a yhfizw OXI sto NAI kai NAI sto OXI, giati mono asuneidhta phgainontas kontra sto reuma ths epoxhs telika mporei kati na petuxei kaneis, kai oxi akolou0ontas to. Exoun ola ginei toso poluploka na ta katanohsoume pou prow0oume ta sumferwnta twn ex0rwn mas xwris na to katalabainoume.
H antide3ia den einai h aristera kai antistrofa h aristera den einai panta antide3ia.

Mhpws stou koufou thn bronta oso 0eleis porta;

KoZmas


Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2004


To whomever it might concern

Παρασκευή, 2 Απριλίου 2004

The story behind the recent events at Fallujah


iraq > politics > bestial
A version of this story, fuelled by that utterly shocking video, suggested that the people lynched were civilian conractors. Apparently this isn't true. The manner of their deaths was atrocious but these were pretty much foreign troops, stationed in an occupied country. Of troops, furthermore, involved in recent atrocities against Iraqis - and I must remind people, it seems, that the vast majority of civilian casualties in Iraq are indeed Iraqis.

What amazed me about the attack was the blazing blind hatred against those (not incorrectly it seems) perceived as US spies. For a random crowd (including children for chrissake) to reach this state of frenzied, unstoppable murderous violence... this doesn't happen because of the "evilness" of the people or their backwardness... it happens because they have been brutaly killed, violently hacked down in their own homes by foreign occupation forces. The story reminds me of the tales I've heard of popular lynchings of nazi collaborators after the war . The people who lynched the collaborators (responsible for an untold number of deaths) were treated like heroes (at first - then the quislings took over again - but that's another story...). And killing German soldiers was a badge of honour that one wore proudly for the rest of his life... I expect that local attitudes in Fallujah are quite similar.

I'm including a large excerpt of the UN Observer report because a lot of it is important to understand what is happenning...

"The US government and military have stated that the four Americans were contractors working for the private security firm, Blackwater Security, and employed to protect food deliveries in the Fallujah area. No explanation has been given as to why they were so far inside the city. AP cameras filmed a US Department of Defence identification card among the wreckage, giving rise to suspicions that the men may have been American intelligence operatives.

The passions of the crowd reflect the hostility toward the US invasion and ongoing occupation of Iraq. In the last week, the American military has intensified the repression of the 500,000 residents of Fallujah. On March 24, the California-based First Marine Division took over control of the area, which has been one of the centres of opposition and armed resistance to the US. The newly arrived troops have been attempting to assert their control using brutal tactics.

Last Friday morning, hundreds of marines with tanks and armoured vehicles deployed into the city in force - the first time American troops have done so for months. Exchanges of mortar and gunfire flared throughout the day, especially in the working class suburb of al-Askari where the marines fought battles with local resistance fighters. Most of the 15 Iraqis killed and many of the wounded were non-combatants gunned down by the Americans.

A farmer, Jamal Mahesem, told the Washington Post he was shot in the leg while he was walking down a road. "I didn't even see the American soldiers," he said. "I don't know why they started shooting. I didn't hear anyone shooting at them."

Another wounded man, Ahmed Yusuf, who claimed he was shot as he turned his car into a side street, told the Post: "They think that they're going to control the city by doing this? They're wrong. They will never be able to control the city like this. They will turn the situation here to a war situation.” The man in the car behind him was shot in the head.

Among those killed by American bullets was Mohammed Mazhour, a freelance cameraman working for US ABC News. Hospitals reported treating at least 25 wounded, including five children.

The marines’ offensive continued over the following days. The major roads in and out of Fallujah were blockaded by US tanks and troops until Tuesday, with hundreds of people being subjected to vehicle searches. On Monday and Tuesday, marines carried out house-to-house searches for insurgents in three suburbs, including al-Askari. An unknown number of men were detained. A local, Khaled Jamaili, told AP: “If they find more than one adult male in any house, they arrest one of them. Those marines are destroying us. They are leaning very hard on Fallujah.”

As they rampaged through the city, the marines tossed Arabic leaflets into the streets that provocatively read: “You can’t escape and you can’t hide.”
The offensive has inflamed what was already a population fiercely opposed to the US occupation. Fallujah was a centre of support for the former Baathist regime and fighting has not stopped since the US-led invasion. As a result, the city has suffered considerably at the hands of the USA military. In April 2003, unarmed demonstrations were fired on by American killing and wounding scores of civilians. In the months since, resistance fighters have killed and wounded dozens of Americans."


See also this relevant BBC article:

Although several Marines have been killed, the Iraqi casualty figure has been much higher.

Some 30 are thought to have been killed in the last two weeks of March alone.

Many were simply caught in crossfire, and inevitably, that continues to fuel the tensions.